·         وقتی زندگینامه ی این بزرگان را مطالعه می کردم جداً از اینکه شاعران لر با وجود این همه ذوق، استعداد، قریحه و اشعار زیبا، تا این حد ناشناخته اند، بسیار ناراحت و سرخورده شدم  :

·          

·         دلم زخمی و پُر دردَه، به ئیر گوش      تموم خو خو یا لُر بین فراموش

·          

·         در ادامه ی معرفی شاعران لر وظیفه ی خود دیدم که به معرفی دو تن از شاعران گرانقدر منطقه ی کوهدشت بپردازم.

·         مرحوم اسفندیار غضنفری امرائی و برادر بزرگش مرحوم اسداله امیرپور امرائی هر دو از فرزندان نظر علی خان امرائی (ملقب به امیر اشرف) خان مقتدر منطقه ی طرهان می باشند.

·         شایان ذکر است ،مرحوم نظرعلی خان امرائی خود نیز طبعی روان داشته است، که متأثر از طبع عشیره ای و صفای ایلیاتی وی بود. اکثر فرزندان مرحوم نظرعلی خان امرائی از مشاهیر و نخبگان لرستان بوده اند. که در این بین به معرفی دو تن از این فرزندان با طبع و ذوق می پردازیم.

·          

·        

اسفندیار غضنفری امرائی

·          

·         شادروان اسفندیار غضنفری امرائی به سال 1296 در منطقه ی کوهدشت دیده به جهان گشود .مرحوم غضنفری امرائی کار شعر و شاعری را بعد از برخورد با مرحوم اسداله خان کمالوند(مفلوک) دیگر شاعر گرانقدر لر آغاز نمود. استاد غضنفری امرائی با این که تحصیلات دانشگاهی نداشت اما نامی درخشان در دنیای شعر و شاعری لر است. ایشان سالها کارمند ادراه ثبت و اداره راه بودند . و سالها در سمت معاونت ادراه راه خوزستان و همچنین ریاست اداره راه بندر شاه سابق (بندر امام ) خدمت می کردند . ایشان پس از بازنشستگی به وطن مألوفشان لرستان بازگشتند و مابقی عمر پربارشان را به تحقیق، مطالعه و پژوهش در فرهنگ و ادب قوم لر پرداختند. حاصل زندگی خانوادگی ایشان سه فرزند پسر بود که یکی از فرزندان ایشان در هجوم ارتش خونخوار بعث به خرمشهر به شهادت رسید؛ داغ فرزند بر روحیه و طبع ظریف شاعر اثرات زیادی گذاشت، مؤید این مطلب مرثیه ی جانکاهی است که استاد در داغ فرزند سرود.

·         ماحصل عمر پربار ادبی و فرهنگی شادروان غضنفری امرائی ، علاوه بر دیوان اشعار، تذکره شعرای لر (با عنوان گلزار ادب) و تصحیح و جمع آوری دیوان میرنوروز شاعر نامدار لر است. به قطع می توان جمع آوری دیوان میرنوروز را بهترین و قابل تقدیرترین کار مرحوم غضنفری امرائی دانست، که کاری بسیار سخت و مشقت بار بوده است. اسفندیار غضنفری امرائی  عاقبت در سال 1372 در شهر خرم آباد دار فانی را وداع گفت.

·          

·         قسمتی از یک از غزل های شادروان غضنفری امرائی

·          

·         ای چشم خمارین که کشد سرمه ی خوابت؟                  وی جام بلورین که خورد باده ی نابت؟

·         خواهم همه شب خلق به نالیدن شبگیر                        از خواب برآرم که نبینند به خوابت

·         ای شمع که با شعله ی دل غرق به اشکی                   یا رب تو چه آتش که بشویند به آبت

·         در پیچ و خم وتابم از آن زلف- خدا را                               ای زلف که داد این پیچ و خم و تابت؟

·         عکسی به خلایق فکن ای نقش حقایق                         تا چند بخوانیم به اوراق کتابت....

·         ای پیر خرابات چه افتاده که دیریست                              در کنج خرابات نه بینند خرابت

·         دیدی که چه غافل کندت قافله ی عمر                          بگذاشت بشب خوابت و بگذشت شبابت

·         در دیر و حرم زخمه ی سنتور عبادت                             جامی به مجازات زد و راهب به ربابت

·         ای آه پرافشان بسوی عرش الهی                               خواهم که به گردی نرسد تیر شهابت

·          

·         شادروان اسداله امیرپور امرائی

·          

·         شادروان اسداله امیرپور امرائی یکی از بهترین شعرای وسخن سرایان معاصر لر است که او را نیز همچون برادرش باید از بزرگان شعر و ادب لر به شمار آورد.

·         وی به سال 1285  در منطقه ی کوهدشت متولد شد و از سن 16 سالگی به تشویق پدر به شعر و شاعری روی آورد. هنر اصلی وی در طنز پردازی و خلق معانی تازه در شعر طنز بوده است که در این راه از بزرگانی چون عبید زاکانی تبعیت می کرد. مرحوم امیرپور امرائی با روزنامه های طنز آن زمان همکاری داشت. و مطالب طنز آمیزش در نشریه فکاهی توفیق منتشر می شد. وی با ابوالقاسم حالت و غلامرضا روحانی -دو شاعر طنز پرداز ایران- مشاعره و تبادل نظر داشت. شادروان امیرپور امرائی در سال 1365 چهره در نقاب خاک کشید.

·         در زیر بخشی ازقطعه لَکی « دل سزیا » (بمعنی دل سوخته) از کارهای زیبای شادروان اسداله امیرپور امرائی به زبان مادریش است.

·          

·         دل سزیا

·          

·         باز دِلوَر شو هَت و کارِم به جُز زاری نِی یه               شیوه ی عشقت به جز دیوانه آزاری نی یه

·         خسته ی مهر تونم ، نازنینا مَرحمی                       آه سرد و رنگ زردم ژَه بیماری نی یه